Behalve door een paar mensen op het dakterras, werd er nauwelijks gecommuniceerd. Binnen stonden op lange tafels eindeloos computers en laptops rug-aan-rug en daarvoor of daarachter, afhankelijk van welk perspectief je de zaak in ogenschouw neemt, zaten veelal redelijke jonge mannen voorovergebogen ingespannen te turen naar hun beeldscherm zich ondertussen een RSI-bezorgend met hun krampachtig over muis, joystick of ander bedieningsorgaan gebogen rechterhand, terwijl de linkerhand eindeloos ‘QWERTY’ aan het pingelen was. Een tijdje over de schouder meegekeken bij één van de heren leverde het beeld van vechtende, om elkaar heen dolende gestalten, sommigen leken mens, “human” genaamd in LAN-taal, en anderen iets buitenaards ofzo, met veel felle flitsen. Ik durfde hem niet op zijn schouder te tikken voor een toelichting, bang dat het virtuele meppen zou omslaan in een reële  klap. Opeens sprak hij woorden in het microfoontje voor zijn mond “PAS OP, achter je… Daar zijn er nog een paar!”… Gelukkig, dat ging niet over mij, want vooralsnog was ik nog alleen… COMMUNICATIE!… Maar met wie in vredesnaam… Wellicht ergens in een ver land waar hij dit digitale spel speelde met een soortgenoot? Even terug naar het dakterras voor een toelichting op mijn eerste waarnemingen… Ik liep voorbij een rij krukken waarop een aantal heren die geheel uitdrukkingsloos naar een gezamenlijk scherm aan het kijken waren waarop de WK-wedstrijd Portugal – Spanje plaatsvond. Een half uur later was deze voorbij… Het betrof een “SUPER-pot” zei één van hen met vlakke stem.

Wat betreft de waargenomen communicatie via de headset, dat bleek dus met een andere speler aanwezig in dezelfde ruimte te zijn op nog geen 2 meter afstand … een kijkje op zijn scherm deed mij beseffen dat beiden tegen elkaar aan het spelen waren en dat de stand inmiddels 9 – 10 was. Dries, de drijvende kracht van sportclub Govadis was ook van de partij, maar ging helaas dood toen ik een kort gesprekje probeerde aan te knopen om erachter te komen met of tegen wie Dries aan het spelen was. Overigens gelukkig zonder blijvende nadelige gevolgen, want Dries is later die avond nog een paar keer heen gegaan en wonderbaarlijk herrezen.

Al gauw werd mij duidelijk dat fysiek contact tijdens een LAN-party vermeden dient te worden; er bestaat namelijk het risico dat als je de “Q wilt levelen” er per ongeluk door een elleboogstoot een “Alt – TAB” volgt en dat is kennelijk heel vervelend. Overigens is er wel kortstondig fysiek contact geweest toen 2 deelnemers die met de rug naar elkaar toe zaten zich tegelijkertijd omdraaiden voor een ‘high five’, kennelijk omdat ze een gezamenlijk doel hadden bereikt.

De muziek wisselde van Tirolerklanken naar een stevige vette electro-beat, maar er zijn geen heupen ritmisch wiegend in beweging gekomen. Rondom middernacht vond ik het welletjes; ’s ochtends om 10:00 uur toen ik voor een gebakken eitje en een bak koffie de brandtrap weer beklom trof ik een serene opgeruimde rust aan, maar uit betrouwbare bron weet ik dat bij het krieken van de dag nog volop activiteit was. Echte volhouders, die gamers … petje af!